นิทานพื้นบ้านภาคกลาง เรื่องท้าวปลาหลด

มีตายายคู่หนึ่งซึ่งยากจนอันไม่มีจะกิน เช้าวันหนึ่งสองตายายได้ออกไปหาปลาบางวันก็หาปลาไม่ได้เลยซักตัว รุ่งเช้าตายายไปหาไปหาอีกจนถึงเย็นก็ไม่ได้ปลาซักตัว พอกลับบ้านได้เจอกับปลาหลดจึงเก็บมาเลี้ยงพอเลี้ยงไปได้หนึ่งสัปดาห์ปลาหลดก็เติบใหญ่ อีกสามวันปลาหลดจึงตายลง…ตายายจึงเสียใจมากจึงเอากระดูกปลาหลดเก็บไว้เพื่อทำคราดนา พอไปคราดข้าวในนา ข้าวในนาจึงงอกงาม… ทำให้ตายายร่ำรวยเป็นมหาเศรษฐีในหมู่บ้านนั้น

นิทานพื้นบ้านภาคกลาง เรื่องท้าวปลาหลด

และหลายปีต่อมากระดูกปลาหลดก็ยังเหลืออยู่จึงเอามาทำเป็นหวี เมื่อนำไปหวีผมตายาย ผมตายายจึงได้ดำสวยงาม เหมือนกับเป็นหนุ่มสาว… มีเศรษฐีคู่หนึ่งอยู่คนละหมู่บ้านกันเกิดคิดอิจฉาตายายคู่นั้น เศรษฐีให้พวกบ่าวไพร่ไปขโมยคราดและหวี

…รุ่งเช้าเศรษฐีจึงหวีผมด้วยหวีปลาหลด พออีกวันหนึ่งผมของเศรษฐีจึงร่วงหมดหัว เศรษฐีคู่นั้นเจ็บใจเรื่องหวีจึงนำคราดที่ขโมยตายายมา มาคราดนาของตัวเองบ้าง ข้าวในนาจึงเฉาตายหมด จึงจนเพราะความอิจฉาจึงทำให้เศรษฐีคู่นั้นจนมาก… ปีต่อมาเศรษฐีคู่นั้นจึงสำนึกผิดจึงนำคราดและหวีมาคืนตายาย…ตายายจึงไม่ติดใจเอาความเศรษฐีคู่นั้น

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
“เราไม่ควรอิจฉาผู้อื่นโดยทางที่ผิด…หรือคนที่ได้ดีกว่าเรา”

 

Credit: http://ilwc.aru.ac.th/Contents/FolktaleThai/FolktaleThai164.htm

Add a comment :

Loading Facebook Comments ...

Be the first to comment

Leave a Reply